W komentarzach do ostatniego postu blogowego który dotyczył tworzenia spółki z o.o. jako inkubatora przedsiębiorczości, internauci przesłali nam pytania dotyczące znalezienia osób godnych zaufania i rozpoczęcia z nimi współpracy.

widzę kilka problemów. Nie mówię już o znalezieniu większej grupy osób (proponujemy 3 do 5 – przyp.) w której każdy każdego by obdarzył odpowiednim zaufaniem, bo wy przecież jesteście Współpracowania i dla was to pikuś :-)

[…] “ – Maciek N.

całkiem sensowne rozwiązanie, tylko trzeba znaleźć tych zaufanych ludzi :/” – Jan

 

Zanim wymienimy strategie i działania, które uważamy za skuteczne, chcielibyśmy przedstawić dorobek naukowy Pani Elinor Ostrom dotyczący zarządzania “wspólnymi zasobami” i przekształcaniu ich we “wspólne dobra”. Dostała ona w 2009 roku ekonomicznego „Nobla”, za ponad 40-letnie badania terenowe w zakresie zasad tworzenia i skuteczności oddolnych instytucji działających w społecznościach lokalnych.

Pokazała w swojej książce “Governing the Commons: The Evolution of Institutions for Collective Actions”, że społeczności są w stanie zarządzać swoimi zasobami w dużo efektywniejszy sposób, niż gdyby były one sprywatyzowane (każdy otrzymuje swój kawałek i odseparowuje się od reszty) czy też znacjonalizowane (rękę na wszystkim kładzie duży, nieruchliwy i drogi w utrzymaniu “Lewiatan”). Dzięki zastosowaniu teorii gier, udowodniła ona naukowo wyższość podejścia “od dołu do góry” w dostarczaniu jak najwyższych korzyści społecznych.

 

Małe jest piękne, czyli subsydiarność w praktyce

Ludzie samoorganizując się oddolnie i współpracując, ponoszą najniższe koszty a otrzymują największą wartość dodaną.

Subsydiarność, czyli zasada pomocniczości mówi o tym, że organ wyższego rzędu powinien zajmować się tylko i wyłącznie zadaniami których nie da się efektywnie rozwiązać na niższym szczeblu lub przez samo społeczeństwo – jest podstawą funkcjonowania Kościoła Katolickiego i na poziomie deklaracji także UE. Jest to też najważniejsza cecha wyróżniająca cywilizację łacińską od bizantyjskiej, dająca długoterminową przewagę rozwojowa Zachodowi – wg. Feliksa Konecznego.

Zatem: Jakie warunki muszą być spełnione, aby taka współpraca mogła mieć miejsce?

Za każdym razem powstające oddolnie instytucje maja troszkę inny charakter i swoją specyfikę.  Można jednak wyróżnić pewne elementy wspólne, które muszą mieć miejsce:

 

1. ZAUFANIE.

Z pomocą w jego tworzeniu przychodzi teoria gier, a dokładniej wnioski wyciągnięte przez badaczy z rozgrywanego w sposób nieskończony tzw. “dylematu więźnia”. Ich odkrycie można sprowadzić do tego, że zaufanie prowadzące do współpracy pojawia się jako najbardziej optymalna strategia przetrwania, gdy horyzont czasowy podejmowanych działań jest nieskończony. W takim przypadku także opłaca się wybaczać, gdy druga strona łamie wspólnie ustalone zasady z bardzo małą częstotliwością tj. 1-5%. (I innym wypadku, najbardziej optymalna strategią jest “wet za wet”.)

Wyniki symulacji pokazały, że przy wielokrotnych rozgrywkach, egoistyczne strategie dawały średnio bardzo małe wygrane w porównaniu z bardziej altruistycznymi. Wniosek, jaki z nich płynął pokazywał, że strategie dbania wyłącznie o własny zysk można najlepiej realizować będąc przyjaznym i wybaczającym. Jednak, żeby móc myśleć w sposób długoterminowy a przez to budować podstawę do współpracy, konieczne jest bezpieczeństwo. (Zgłębienie tego zagadnienia będzie wymagać jednak całkowicie innej notki na blogu.)

 

2. KOMUNIKACJA POMIĘDZY PARTNERAMI – prowadząca do współtworzenia reguł.

Z jednej strony, przy projektowaniu budżetów partycypacyjnych/obywatelskich powinny się odbywać prawdziwe debaty i deliberacje zamiast prostych plebiscytów i fasadowych konsultacji.

Z drugiej strony, nowe technologie i sposoby komunikacji, które tworzą między ludźmi utrwalone reguły i normy zachowań i pomagają społecznościom organizować się w dużo inteligentniejszy niż dotychczas sposób.

We Współpracowni, system komunikacji oparliśmy na kilku elementach:

a) psychologicznych
– regularne comiesięczne, a nawet 2 razy w miesiącu spotkania wszystkich wspólników, w czasie którym mówimy o wielu o wielu różnych sprawach jakie się u nas dzieją ale nie koniecznie planujemy działania dla samej firmy
– raz do roku sesje udzielania sobie na wzajem informacji zwrotnych, podczas których obecni są wszyscy wspólnicy

b) narzędzi informatycznych
– grupy dyskusyjne, wspólne edytowanie dokumentów, kalendarz w „chmurze”
– bieżący czat i dyskusje w komunikatorze internetowym
– stawianie wniosków, deliberacje, głosowanie i podejmowanie decyzji za pomocą specjalnego serwisu

 

3. SYSTEM MONITOROWANIA, SYSTEM STOPNIOWYCH KAR I NAGRÓD

Ma na celu sprawdzanie czy wspólnie ustalone zasady są przestrzegane przez wszystkich partnerów i czy nie ma jakichś “pasażerów na gapę”.

Oprócz specjalnie przygotowanego statutu spółki, wspólnicy Współpracowni podpisują dodatkową umowę w której bardziej operacyjnie są wyłuszczone wszystkie obowiązujące zasady. Łącznie z tymi przy jakich warunkach, koniecznie będzie opuszczenie spółki przez wspólnika jeśli dana osoba nagminnie nie będzie przestrzegać ustalonych wspólnie zasad. Także różne „nagrody” i „kary” pośrednie. Umowa ta w razie potrzeby jest bardzo szybko aktualizowana bez konieczności rejestrowania jej w KRS. Można traktować ją jako wewnętrzny regulamin spółki.

 

Jeśli więc wszystkie trzy warunki zostaną spełnione naraz, istnieje szansa na zbudowanie współpracy.   wzor_na_wspolprace

 

Gdzie znaleźć odpowiednie osoby?

Można korzystać ze specjalistycznych serwisów pozwalających znaleźć osoby o profilu, na jakim nam zależy. Z pewnością warto pojawiać na konferencjach i lokalnych wydarzeniach branżowych, gdyż w zawieraniu znajomości nic nie zastąpi emocji tworzonych podczas fizycznego spotkania.

Współpracownia powstała jako nieformalne, cotygodniowe spotkania przy kawie pod nazwą OpenCoffee Białystok. W chwili obecnej polecamy pojawianie się na #Koncentratorze czyli bezpłatnym okolicznościowym wydarzeniu coworkingowym, które organizujemy w Biuro – Warszawska 6 w każdy piątek od godziny 11:15 do 15:15.

#Koncentrator jest to spotkanie, podczas którego osoby pracujące w wolnych zawodach, wolni strzelcy, właściciele małych biznesów i kandydaci na przedsiębiorców spotykają się, aby poznać się nawzajem i popracować razem w przyjaznym otoczeniu, każdy nad własnymi zadaniami. Jest to doskonała okazja, aby poznać inne osoby i może w przyszłości zaprosić ich do wspólnych przedsięwzięć. Jest to też najlepsza okazja aby rozpocząć współprace z nami.